Ostatni weekend lata - na Św. Krzyżu i w Tokarni

Witajcie Kochani!

Dziś przedstawiam Wam ostatnie letnie chwile

 spędzone w przepięknych miejscowościach 

województwa świętokrzyskiego:

na Świętym Krzyżu - w Sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego

oraz w Parku Etnograficznym w Tokarni

Pozdrawiam serdecznie:)

***

***

Karczówka - cudowne wzgórze

Z okna mojego wieżowca
Dniem oko sycę
widokiem na Kielce i okolice (…)
Wzrok zatrzymuję
Na wież kościelnych iglicach –
Zarysach Karczówki.

  

Wanda Robak, Widok z wieżowca

* 

 

Dzień dobry!

Dziś fotorelacja z Karczówki,

która jest bardzo popularnym 

i lubianym przez kielczan miejscem wycieczek

i miłego wypoczynku. 

Na wzgórzu (ok. 336 m n.p.m.)  znajduje się kościół pod wezwaniem

św. Karola Boromeusza – patrona chroniącego przed morowym powietrzem

- ufundowany w podzięce za ominięcie terenu przez zarazę

 i klasztor, w których obecnie posługę sprawują księża pallotyni.

Tych, którzy chcą dowiedzieć się więcej o historii Karczówki 

zapraszam  tutaj. 

Kompleks otoczony jest starym sosnowym lasem,

wchodzącym w skład  Chęcińsko - Kieleckiego

 Parku Krajobrazowego.

Na górze można spacerować, a z tarasu widokowego

  podziwiać panoramę miasta.

Ja jak zwykle, w miłym towarzystwie, wiedziona 

kamienistą ścieżką,

 mijając kolejne stacje drogi krzyżowej  -

wdrapałam się na górę 

i w ciszy podziwiałam po raz kolejny

i las,  i klasztor,  i daleki widok miasta... 

*

Za miastem, na przydrożnym usiadłszy kamieniu,
Gawrzymy o swych sprawach,
O tem i o owem…
Przed nami miasto w dali, w przestworzu perłowem,
Światełkami rozbłyska w wieczornem zamgleniu…
Jakby w zaczarowanym jesteśmy pierścieniu,
Którego jest Karczówka okiem brylantowem…

  

wiersz międzywojenny S.F.G, Z przechadzki wieczornej z uczniami, w Kielcach

*

Pozdrawiam :)

***

***

Moja coroczna wędrówka - fotorelacja

Dzień dobry Kochani!

Dzisiaj mam dla Was kilka zdjęć

 z mojej corocznej wędrówki sentymentalnej.

Jak już wcześniej pisałam, 

staram się ją odbywać każdego roku 

o tej porze.

Oprócz wspomnień, to czas,

w którym cieszę się zielenią, przestrzenią oraz

zapachem kwitnących jabłoni i bzów.

To także widoki żerujących mroźnym rankiem bażantów, 

koziołków i zajęcy - widzianych z okna pociągu.

Powietrze pachnie i brzęczy - żyje!

Wiosna w pełni.

 A zatem zapraszam:)

Piosenką - towarzyszką była tym razem: " Radość o poranku"

Pozdrawiam serdecznie i życzę udanej majówki:)

***

***

 

Zamek Królewski w Chęcinach

Dzień dobry!

Dziś ciąg dalszy mojej podróży z 15.08.2017 roku.

Wracając po uroczystości odpustowej, 

postanowiliśmy jeszcze odwiedzić dawno nie widziany

 Zamek Królewski w Chęcinach.

Na kolażu: Zamek Górny i Zamek Dolny; skarbiec; kamieniste podłoże; 

zamek widziany ze szlaku głównego;

herby szlachty polskiej; król Wacław II; królowa Bona; 

panorama miasta i Gór Świętokrzyskich 

Pierwszy raz byłam tu, będąc jeszcze dzieckiem.

Z tego czasu pamiętam tylko to, jak z ruin  zamku

 patrzyłam na panoramę miasta, 

a w sklepiku z pamiątkami kupiłam broszkę z owocami dębu. 

Dziś atrakcji jest znacznie więcej.   

 Warto się tu wybrać z całą rodziną  w suchy i słoneczny dzień .

Piechurzy powinni być zaopatrzeni w wygodne obuwie, 

bo droga wiedzie pod górę i jest kamienista.

 Na kolażu: król Wacław II; królowa Bona; król Władysław Jagiełło; 

rycerz z okresu panowania Stefana Batorego

oraz tablica informacyjna

Aby dotrzeć do zamku należy wybrać jedną z dróg:

albo dojście główne, albo szlak od strony zachodniej. 

My wybraliśmy główne, po drodze  mijając drewniane rzeźby 

historycznych postaci, związanych z czasami świetności zamku.

Na kolażu: studnia; klatka; armaty; lekcja fechtunku; Biała Dama;)

Sam zamek powstał na przełomie XIII i XIV w. z inicjatywy Wacława II.

Warownia posiadała własną kaplicę i skarbiec. 

Była obiektem wysokiej rangi oraz ośrodkiem życia politycznego.

W 1318 roku w zamku został zdeponowany skarbiec 

archidiecezji gnieźnieńskiej i pozostawał chroniony

 przed wojskami Zakonu Krzyżackiego. 

Odegrał także znaczącą rolę w przygotowaniach do 

Bitwy pod Płowcami  z  Zakonem. 

W XIV w. został rozbudowany przez króla Kazimierza III Wielkiego.

Zamek był rezydencją królowej Adelajdy Heskiej, Elżbiety Łokietkówny, 

Zofii Holszańskiej i Władysława Warneńczyka oraz królowej Bony.

Warownia była wykorzystywana także jako więzienie stanu.

W 1607 roku zamek został spalony podczas rokoszu Zebrzydowskiego.

Kolejnych zniszczeń dokonały wojska Rakoczego w 1657 roku 

oraz wojska szwedzkie  w 1707 roku.

Pierwsze poważne prace zabezpieczające ruiny były prowadzone w 1877 roku. 

Informator 

W latach 2013 - 2015 zamek został poddany rewitalizacji 

i można go odwiedzać przez cały rok.

Dziś  zwiedziliśmy loch i skarbiec, zakupiliśmy pamiątkową monetę 

z wizerunkiem zamku, po krętych i wąskich schodach weszliśmy na wieżę, 

a do zabytkowej studni wrzuciliśmy pieniążek na szczęście.

W zamku znajdują się: galeria zdjęć, wystawa tarcz heraldycznych, 

broni średniowiecznej i  zbroi rycerskich.

Na terenie zamku odbywają się  pokazy rękodzieła.

Dzieci mogą nauczyć się fechtunku, 

zrobić sobie fotkę z rycerzem lub Białą Damą,

 a rodziców zakuć w dyby;). To oczywiście tylko część atrakcji.

Aby poczuć w pełni historyczną magię zamku i

moc świętokrzyskich legend, warto wybrać się 

na imprezę pt.: "Noc na zamku w Chęcinach". 

A pod zamkiem, pełni wrażeń, możemy odpocząć na łonie natury,

kupić pamiątki i coś zjeść.

My z wycieczki byliśmy bardzo zadowoleni. 

Po chwili odpoczynku pod zamkiem, zjedzeniu frytek i lodów 

pojechaliśmy do domu:)
 

Serdecznie zapraszam do odwiedzenia 

Zamku Królewskiego w Chęcinach -

 tej średniowiecznej, świętokrzyskiej twierdzy :)

***

- Informacje do postu zaczerpnęłam  z Informatora -

***  

Jeśli kogoś zaciekawił Zamek - jego historia i atrakcje, 

więcej informacji może znaleźć pod adresem:

 www.zamek.checiny.pl

***

***

 

Uroczystość odpustowa

Witam Was Kochani!

Dziś zabiorę Was do M. - mojego ukochanego miejsca, 

w którym się wychowałam,

i z którym łączy mnie wiele cudownych wspomnień.

Jednym z nich jest odpust, obchodzony co roku15 sierpnia.

 

We wtorek,  w dobrym towarzystwie, 

wybrałam się na wielką uroczystość,

w parafii zwaną od wieków - Świętem Matki Boskiej Zielnej,

a w kalendarzu - Świętem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

 

A teraz trochę historii.

Początki parafii i kościoła sięgają  XIV w.

 – pierwsze wzmianki pochodzą z 1326 r.

Drugim patronem parafii jest św. Izydor. 

(W czasach dawniejszych był nim św. Mikołaj).

Z historią i rozwojem kościoła związane są rodziny między innymi

 Czarneckich, Lisów, Płazów, Skorupków, Mięcińskich 

- (Felicjanna Mięcińska jest fundatorką wielkiego ołtarza). 

 Kościół wybudowany jest z cegły, w stylu neogotyckim, 

posiada trzy nawy i ponad dwadzieścia okien. 

W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej.

Po bokach obrazu znajdują się  figury rodziców Matki Boskiej 

- św. Anny i św. Joachima.

 W górze, grają na trąbach aniołowie oznajmiając dobrą nowinę. 

Kościół posiada rokokowe ołtarze boczne oraz rokokowe tabernakulum. 

W ołtarzach bocznych – obrazy św. Michała i Przemienienia Pańskiego, 

w małej kaplicy bocznej przyległej do nawy – św. Izydor.

W prezbiterium znajduje się obraz Chrystusa Ukrzyżowanego.

Kościół posiada wspaniałe organy.

 Na ścianach znajdują się odnowione malowidła

 przedstawiające sceny z życia Maryi i Jezusa.

 Świątynię zdobią także żyrandole rzeźbione w drewnie.

Co roku o tej porze odbywa się tu odpust, 

do którego przygotowania trwają zwykle z długotrwałym wyprzedzeniem.

Na cmentarzu sprząta  się groby swoich bliskich zmarłych. 

Gospodarze spieszą się ze zbiorem  plonów z pól,

 a w domostwie i obejściu robi się wielkie porządki.

Przed samym świętem przyrządza się smakołyki,

 którymi potem delektuje się cała bliższa i dalsza rodzina.

Punktem kulminacyjnym święta jest bardzo uroczysta msza o godz. 12.00 

- tzw. suma, w której uczestniczą mieszkańcy parafii, goście,

 strażacy i władze gminy. 

Tak było i tym razem. 

 Z bukietami w rękach zasiedliśmy w pięknie przystrojonych ławkach.

Potem w wielkiej gali wszedł poczet sztandarowy OSP z M. 

i zaczęła się msza. Wszyscy zasłuchaliśmy się  w cudowne kazanie,

w którym ksiądz nawiązał także, do obchodzonego również 15 sierpnia 

Święta Wojska Polskiego i Cudu nad Wisłą.

Mszę zakończyła uroczysta procesja wokół kościoła.

A po mszy tradycyjnie jest czas na radość i zabawę, 

z czego najbardziej cieszą się dzieci i młodzież.

Na kolorowych straganach można kupić zabawki, 

biżuterię, dewocjonalia itp.

Można także zjeść co nieco i bawić się do rana przy muzyce.

Jest też zwyczaj, że dzieciom i wnuczętom 

daje się drobne sumy na odpust - wiadomo w jakim celu:)

Tak, tak - miło się wspomina:)

Tym bardziej cieszę się i jestem szczęśliwa, 

że mogłam znów tu być. 

***

Pozdrawiam

***

***

Kraków Łagiewniki - wyprawa duchowa

Witajcie Kochani!

Dziś nie będzie biżuteryjnie, ale bardziej wakacyjnie.

Jest coraz cieplej i nadchodzi czas wypraw, 

także tych duchowych.

Ja w tym roku, w miłym towarzystwie,
udałam się do Krakowa Łagiewnik. 

Spędziłam tam cały dzień, który

wypełniony był ciepłem, ciszą i modlitwą.

A oto krótka fotorelacja z podróży, w formie kolaży:

Kraków Łagiewniki

Kaplica Wszystkich Świętych 

Kościół św. Jana Pawła II 

w krakowskim sanktuarium na Białych Morzach

(widok z wieży Sanktuarium, droga krzyżowa, 

pomnik św. Jana Pawła II

 oraz Jego sutanna

naznaczona krwią po zamachu)

Przepiękne mozaiki o. Marka Ivana Rupnika, 

przedstawiające biblijne sceny .

  "Wnętrze kościoła górnego w Sanktuarium św. Jana Pawła II zdobią oryginalne mozaiki, których twórcą jest o. Marko Ivan Rupnik - jezuita, zakonnik, ksiądz pochodzący ze Słowenii, mieszkający na stałe w Rzymie gdzie prowadzi szkołę tworzenia mozaik Centro Aletti. Ojciec Rupnik  to współcześnie najbardziej utytułowany twórca mozaik na świecie. Jego dzieła zdobią m.in. sanktuaria w Lourdes, Fatimie, San Giovanni Rotondo, Kaplicę Redemptoris Mater na Watykanie.

  Ojciec Marko jest przedstawicielem wschodniego typu tworzenia mozaik: duże kamienie, u przedstawianych postaci  pociągłe twarze, duże oczy, wydatne kości policzkowe. W naszej kulturze częściej spotykamy się ze stylem zachodnim, charakteryzującym się drobnym kamieniem i dokładnymi kształtami.

  Wszystkie dotychczasowe mozaiki kościoła górnego wykonane zostały w dwóch etapach, w przeciągu 8 tygodni, przez zespół 20 osób – ojca Marko i jego uczniów.
  Mozaiki posiadają bardzo bogatą symbolikę, której zrozumienie jest kluczową kwestią dla ich kontemplacji."

Mozaiki na kolażu: 

(Strącenie szatana;
 Pięćdziesiątnica - u góry Maryja widoczna w postawie orantki -
(starożytnej postawie modlitewnej). Nad Nią otwiera się niebo 
i zstępuje Duch pod postacią płomieni. Maryja to obraz Kościoła,
który przyjmuje Ducha. 
Zbiornik wodny z rybami przypomina,
 że apostołowie to rybacy, którzy łowią ludzi dla Jezusa. 
Na dole przedstawiona jest wizja proroka Ezechiela - zmarłych i kości - 
które są zapowiedzią zmartwychwstania;
W centrum kolażu - Adam i Ewa w rajskim ogrodzie, 

tuż przed popełnieniem grzechu pierworodnego.
 Na ich szatach widać jeszcze złote elementy, symbolizujące świętość; 
Ostatnia wieczerza;
 Ucieczka przez Morze Czerwone).

*

żródła tekstu i informacji:

~ "Mozaiki autorstwa o. Marko Rupnika" - www.santojp2.pl

~

  ~ "Biblia w obrazach" - Miłosz Kluba - "Gość niedzielny",
 nr 42, rok XCIII , 16 pażdziernika 2016 

***

 Wszystkich Czytelników mojego bloga pozdrawiam

i życzę udanych wakacyjnych wypraw.

***

***

Moja coroczna wędrówka - fotorelacja 2017

Witajcie!

Dziś mam dla Was fotograficzną relację 

z mojej corocznej, sentymentalnej wędrówki . 

Ci z Was, którzy śledzą bloga, wiedzą o czym mówię.

 Gościom przypomnę, że jest to jednodniowa, mała podróż 

w strony mojego dzieciństwa.

Zapraszam:)

Niezapomunajki to są kwiatki z bajki,

rosną ...w małym przydrożnym zagajniku :)

Wdzięczne białe żonkile.

Horyzont.

 Przestrzeń.

Konary - nieustannie zachwyca mnie

 ich cudowny rysunek. 

Z bliska drzewo robi niesamowite wrażenie. 

Z oddali widoczny zamglony zarys kościoła w M. 

Łąki, pola...

Stojąca woda w rowie.

Podmokłe, wiosenne pole.

Majowa brzezina.

 

Pozdrawiam:)

***

***

Niebo, z widokiem na raj

W tym roku, wyruszyłam w swoją małą, sentymentalną podróż (o poprzednich można przeczytać tu i tu) trochę później niż zwykle.

Gdy wysiadłam z pociągu powietrze było już bardzo nagrzane i pachnące. Około 28`C robiło swoje, a przede mną była długa droga. Szłam, a  myśli w mojej głowie pojawiały się samoistnie i  płynęły swobodnie. Krajobrazy, dźwięki i zapachy późnej wiosny  

nasuwały mi różne skojarzenia. Miałam szczęście, bo załapałam się jeszcze na zapach

 oszałamiająco pachnącego bzu.

Pierwsze skojarzenie to słowa znanej piosenki: " Niebo do wynajęcia/ niebo z widokiem na raj" 

Ta melodia towarzyszyła mi przez większość drogi na cmentarz. 

A ja korzystałam z uroków końcówki maja i myślałam o tym,  jak wszystko w przyrodzie ma swój czas i rytm. Bo przecież jeszcze niedawno kwitły drzewa, a teraz już na nich widać zawiązki przyszłych owoców. Czas płynie i powoli zatacza koło.

Ciepła pogoda, niedojrzałe owoce i wszechogarniająca zieleń - wszystko to przywiodło mi na myśl czas wakacji. Kolorowe dni swobody, radości i przestrzeni. 

Czas, w którym królowała przyroda. Na polach zaczynało wszystko rosnąć i dojrzewać.

A powietrze między wyrośniętymi, ale jeszcze zielonymi  źdźbłami zboża, pachniało tak cudownie. Tak potem pachnie chleb...

Gdy tak patrzyłam i podziwiałam znajome widoki, ogarnęła mnie fala radości. 

Stała się niczym miód wylany na moje serce - słodka i kojąca. Cieszyłam się z małych, prostych rzeczy - z tego, że tu jestem; z tego, że jestem tu teraz; i że mam jeszcze takie miejsce, do którego mogę przyjechać i powiedzieć, że jest moje.

Ta radość sprawiła, że mimo upału, szło mi się bardzo dobrze. Na dręczące mnie jeszcze wczoraj pytania, co chwila dostawałam automatycznie odpowiedzi. 
I tu przypomniały mi się słowa wiersza " Białej lokomotywy" Steda:

(...)

"Suniemy poprzez  czarne łąki

Suniemy przez spalony las

Mijamy bram zwęglone szczątki

Płyniemy przez wspomnienia miast

Białą lokomotywą

Gdzie brzęczą pszczoły pluszcze rzeka

Gdzie słońca blask i cienie drzew

Do tej co na mnie w życiu czeka

Do życia znowu nieś mnie nieś

Biała lokomotywo"

Tak, bo te moje podróże  zawsze niosą mnie do życia. Sprawiają, że życie ma smak i sens.

Nie są tylko wyrazem tęsknoty,  za tym co było i nie wróci, 

ale też stawiają do pionu i dają  nadzieję na przyszłość.

W tym roku miałam szczęście, bo zwykle zamknięty kościół, tym razem był otwarty. A to za sprawą remontu (malowania) wnętrza. Skwapliwie skorzystałam więc z okazji i weszłam na chwilkę,  aby przywitać się z moją ukochaną Matką Boską Zielną - królową parafii 

(odpust 15.08. każdego roku). 

 

Miło był patrzeć na odnowione freski i odświeżone ściany. 
Kościół w M. pięknieje w oczach. 

  *
Na cmentarz dotarłam przed południem. Czas upłynął mi na porządkowaniu grobu i odwiedzaniu bliskich. Te chwile są dla mnie zawsze bardzo intymne i bezcenne.
 *

Droga powrotna była także przyjemna. Na stację PKP dotarłam przed czasem. Po całym dniu marszu byłam zmęczona, ale jak zwykle szczęśliwa:)

 Pozdrawiam

***

***